Viðtal við Magnús Elvar Jónsson

- sótti um inngöngu í kungfuskóla

Magnús og hópurinn hans með meistaranum þeirra.

1. Hvernig lá leið þín til Kína?

Kína hafði verið mér ofarlega í huga um þónokkurn tíma og svo þegar ég kláraði BA-námið í Listaháskólanum ákvað ég að drífa mig. Ég sótti um inngöngu í kungfuskóla í Shandong héraði og keypti mér flug.

2. Hvað brallaðir þú þar?

Þegar ég steig út úr rútunni fyrir utan kungfuskólann var ég með ístru og það næsta sem ég hafði komist bardagaíþróttum var að horfa á Jackie Chan myndir í æsku. Um leið og ég gekk inn um hliðið blasti við mér sú staðreynd að ég átti langa leið og mikla vinnu fyrir höndum. Það fyrsta sem ég sá þegar ég gekk inn voru tvö risastór vöðvatröll með “8-pack” og spjót í hendi. Eftir stutta kynningu þá róuðust taugarnar, sérstaklega þegar mér var tilkynnt að ég hefði tvær vikur til að aðlagast stífum æfingum skólans. Eftir það voru engir sénsar gefnir. Mér var gefið rúm, aðgangur að skrifborði og mætti á æfingu strax við sólarupprás daginn eftir. 

Nýnemar voru settir í hópa en þar sem munkurinn minn var ráðinn um svipað leyti og ég þá var ég, fyrst um sinn, eini neminn í hópnum hans. Dagarnir í skólanum byrjuðu venjulega á hugleiðslu fyrir morgunmat og svo upphitun og hefðbundnu kungfu eftir morgunmat. Eftir hádegi voru svo fjölbreyttar æfingar eftir dögum, fjallahlaup, sanshou kickbox, kraftteygjur og hugleiðsla. Allur skólinn var svo kallaður saman reglulega til að fylgjast með samnemendum sínum þreyta stöðupróf eða keppa sín á milli í sanshou. Einstaka sinnum fórum við svo um helgar til Muping eða Yantai til að kaupa mat fyrir vikuna. Samnemendur mínir voru skemmtilegur og skrautlegur hópur mestmegnis af strákum. Tíminn í Kunyu-fjöllum leið hratt og ég lærði mjög margt á stuttum tíma.

3. Heimsóttirðu einhverja áhugaverða staði?

Ég eyddi mest öllum mínum tíma Kunyu-fjallasvæðinu og þar voru margir áhugaverðir staðir. Ég var einnig í Peking í einn mánuð í tungumálaskóla að læra mandarín-kínversku. Ég eyddi tímanum mestmegnis í að skoða týpíska ferðamannastaði milli þess að einbeita mér að náminu. Mín upplifun var sú að eitt af því góða við að vera tungumálanemandi í Peking er að manni er hent beint út í djúpu laugina þar sem enska kemur manni ekki mjög langt.

4. Hvað er eftirminnilegast við dvölina?

Kennsluaðferðirnar voru gjörólíkar því sem maður á að venjast hér heima. Til að mynda vorum við reglulega barðir með prikum, sverðum, svipum og öðrum bareflum ef við gerðum eitthvað sem munkunum var á móti skapi. Fyrsta skiptið sem ég var sleginn fannst mér það alveg fráleitt en það vandist og í lokin á dvölinni fannst mér þetta nú bara svolítið fyndið. Ástæðurnar fyrir höggunum gátu verið allt frá því að fá sér vatn í leyfisleysi upp í alvarlegri hluti. Oftast þó í tengslum við mistök í æfingu. Þrátt fyrir að aðferðirnar væru harkalegar þá var ekkert illt á bakvið það og munkarnir voru ákaflega hlýlegir að öðru leyti.

5. Hvað er það besta eða versta sem þú borðaðir í Kína?

Þar sem ég var mest allan tímann í þessum skóla borðaði ég mest þar. Ég var grænmetisæta á þessum tíma og borðaði rosalega mikið af eggjum og hrísgrjónum. Annars voru tvö egg og brauð í morgunmat og egg, hrísgrjón og tómatar mjög algengt í hádegismat og svo kannski einhver hrísgrjóna- og tófú réttur í kvöldmat. 

6. Kom þér eitthvað á óvart við Kína þegar þú fórst í fyrsta sinn?

Þessi prúttmenning, ég er óvanur henni og það tók mig smá tíma að komast inn í hana en ég vil helst forðast hana ef ég get. Náttúran er líka stórfengleg. 

7. Hvað er það óvenjulegasta sem þú manst eftir úti?

Ætli það hafi ekki verið lifandi dýr í stórmörkuðum eins og skjaldbökur og svona. 

Við þökkum Magnúsi kærlega fyrir spennandi frásögn af lífi sínu sem kungfunemi í Kunyufjöllum.

Munkur sem sá um hof ofar í fjallinu.

Við skokkuðum á fjallvegum tvisvar til þrisvar á dag.

Konur sem Magnús hitti þegar hann var úti að skokka.

Fjallganga á Kunyufjall með Sasha Huebner.

Æfingar við hofið einu sinni í viku.

Magnús á Torgi hins himneska friðar.